Stratę wynikającą z oszustwa można zaliczyć do kosztów.

Stratę powstałą w wyniku wyłudzenia środków przez kontrahenta można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, o ile spełnia warunki art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Kluczowe jest tu wykazanie związku straty z działalnością gospodarczą oraz udokumentowanie, że nie wynikała z zaniedbań, lecz z przestępczego działania kontrahenta, któremu nie dało się zapobiec mimo zachowania należytej staranności.

Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 29 stycznia 2025 roku, nr: 0113-KDIPT2-1.4011.830.2024.2.MAP. Stwierdził, że skoro strata nie figuruje w katalogu wyłączeń z art. 23 ust. 1 PIT, to co do zasady jako związana z prowadzoną działalnością może być uznana za koszty uzyskania przychodów.

Podkreślił jednak, że zaliczenie straty w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:

• całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
• okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
• udokumentowania straty,
• podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.

W tym przypadku nie bez znaczenia było, że wnioskodawca: zweryfikował kontrahenta przez system VIES, potwierdził jego aktywność VAT, historię i wiarygodność, a po oszustwie zgłosił sprawę na policję, współpracował z prokuraturą oraz firmą windykacyjną. Skoro zatem wydatek będący wynikiem działalności przestępczej kontrahenta powstał na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy to niezawiniona strata może stanowić koszt uzyskania przychodów na gruncie ustawy o PIT.